غزل شمارهٔ ۱۴۷
دل در هوست ز جان برآیدجان در غمت از جهان برآید
گو جان و جهان مباش اندیکمقصود تو از میان برآید
سودیست تمام اگر دلی رایک غم ز تو رایگان برآید
همخانهٔ هرکه شد غم توزودا که ز خان و مان برآید
وانکس که فرو شود به کویتدیرا که از او نشان برآید
گویی که اگرچه هست کاممتا کام دل فلان برآید
لیکن ز زبان این و آنستهر طعنه که از زبان برآید
نشنیدستی چنان توان مردای جان جهان که جان برآید
دل طعنهٔ تو بدید بخریدتا دیدهٔ این و آن برآید
ارزان مفروش انوری راگر باز خری گران برآید