شمارهٔ ۲۹۰
عزیز کرد مرا باز در محل قبولظهیر دولت شاه و شهاب دین رسول
چنان شنید ز من شعر، کاحمد مختارشنید وحی ز روحالامین به وقت نزول
چو در ستایش او لفظ من مکرر شدلَطَف نمود و ز تکرار من نگشت ملول
کجا ملول شود صاحبی که گاه سخنبود ز خاطر او نظم را فروع و اصول
ایا ستودهکریمی که شعرگویان راز شکر مَکْرِمت توست نکتههای فصول
کمال فضل تو داری و من به مجلس توچو فضل خویش نمایم بود کمال فضول
اگر هزار زبانم بود به جای یکیسزد که رای شریفت دهد نشان قبول
تو پشت آل بتولی و هست نایب منبه مجلس تو خداوند شمع آل بتول