شمارهٔ ۲
زهی فرماندهِ مطلق جهان رامشرف کرده نامت هر زبان را
فلک بر تخت شاهی نانشاندهچو تو یک خسروِ خسرو نشان را
اثرهای بزرگت شاد کردهروان طغرل الب ارسلان را
چو سایه بست بر فتراک چترتسپهرِ پیر اقبال جوان را
به دست پایدار دولت توگرفته دامن آخر زمان را
به ایّام تو امید بزرگ استمبارک دودهٔ سلجوقیان را