شمارهٔ ۱۲۳
چون با غم تو قرار گیرماز هر دو جهان کنار گیرم
با بخت ز جیب سر بر آرمچون دامن آن نگار گیرم
وز مرتبه دست خود ببوسمکان طره مشکبار گیرم
بی محنتش ار، دمی بر آرمحقا، که نه در شمار گیرم
نی زهره آنکه سنگ تشنیعدر شیشه روزگار گیرم
نی صبر، که بر کران نشینمنی کام، که در کنار گیرم
چشمم همه خون شد و ندارمآن چشم، که اعتبار گیرم
آن است صلاح من، که حالیدنبال صلاح کار گیرم
پیروز شوم، اگر در این شغلمردی چو اثیر، یار گیرم
نی نی فکند اثیر کردیخاک در شهر یار گیرم