بخش ۲۳ - آواره شدن پروانه از بزم شمع
چو جمعی را بلایی پیش آیدملامت بر زبونان بیش آید
گر از برق بلا آتش فروزدبه غیر از خرمن عاشق نسوزد
چو صیاد از پی نخجیر راندزبونتر صید مسکین بازماند
اگر بر رهگذر صد مور آیدبر او کافتاده باشد زور آید
اگر باد از نمکزار آورد خاکنباشد جای او جز سینه چاک
اگر خود بر نمک هم کف بری پیشنسوزد غیر انکشتی که شد ریش
به هر جا زآهن و سنگ آتش افروختدر آن پَرگاله گیرد کاتشش سوخت
چو باد از شمع کوته دست گردیدز کین شمع بر پروانه پیچید
جدا کرد از بر شمعش به زاریبه خاک ره فکند او را به خواری
بدان جورش که باد آواره میکردچو میشد باز پس نظاره میکرد
چو کردی باد با وی تندی آهنگهمی جستی ازو فرسنگ فرسنگ
دلش از جور او میخَست و میرَفتچراغ از دیدهاش میجَست و میرَفت
ز جورش هر نفس دیدی بلاییچو موری در دهان اژدهایی
پرش نزدیک کز افتان و خیزانشود چون برگ گل از باد ریزان
طپیدی همچو مرغ نیم بسملمیان خاک و خون منزل به منزل