بخش ۱۳ - عاشق شدن پروانه

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)۱۸ بیت

خوشا مستی، دیداری که یکدمفراغت بخشد از کار دو عالم

خوش آن وارستگی کز عشق یابیکه چون مجنون رخ از عالم بتابی

خوش آن دم کز وصالت دل کباب استدلت می سوزد و چشمت پر آب است

شراب زندگی در جام عشق استحیات جاودان ایام عشق است

زهی فیضی که عشق پاک داردکه هم زهرست و هم تَریاک دارد

ز سیما میدهد عاشق شهادتکه با عشق است اکسیر سعادت

چه نورت بخشد آن آیینه گلکه با شمع رخی نبود مقابل

چو از سوز درون پروانه زارمقابل شد بخورشید رخ یار

بجان انداخت برق حسن یارشز الماس بلا صد خار خارش

عنان لنگر از دستش برون شدبه طوفان غمش کشتی نگون شد

چو شمعش شد بصد پاره دل جمعبصد دل گشت عاشق بر رخ شمع

شدش پروانه مسکین دل از جایچو شمع آتش فتادش در سراپای

تنش افتاد ازو در سوز و تابیدلش کردند از آن آتش کبابی

ز بس سوزی که عشقش در دل انگیختهمیزد بال و باد دل همی بیخت

بگرد شمع میگردید حیرانبشکل صورت فانوس بیجان

چنان آشفته آن نازنین بودکه نی در آسمان نی در زمین بود

ز شوق او دل از جان برگرفتیبگرد او سماعی در گرفتی

نمی دانم چه می آمد به سمعشکه بود آن وجد و حالت گرد شمعش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حس عشق و شوق می‌پردازد و زیبایی‌های مستی ناشی از دیدار معشوق را جشن می‌گیرد. شاعر درباره حالتی صحبت می‌کند که عشق می‌تواند انسان را از محدودیت‌های دنیوی آزاد کند و دل را بسوزاند. او عشق را به شراب زندگی تشبیه می‌کند که می‌تواند هم مضر و هم مفید باشد. شاعر برای توصیف عشق، تصاویری از پروانه‌ای که در اطراف شمع می‌چرخد و در آتش سوزان عشق می‌سوزد، استفاده می‌کند. این تصویر به حالتی از شوق و حیرانی اشاره دارد که عاشق به خاطر محبوبش تجربه می‌کند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که این عشق نه تنها دل را می‌سوزاند بلکه به وجد و حالت روحانی منجر می‌شود.