بخش ۲۶ - در خاتمه کتاب فرماید
ساقی ازین جرعه در انجام کوشچون همه داریم بر انجام کوش
پر مکن این شیشه و خم کوتهیستکاخر سررشته گم کوتهیست
تا بکی این خانه و جام مدامبگذر ازین دانه و دام مدام
جان که در آتش پرداز از سرخوشیتلخی مرگش برد از سرخوشی
دام تو شد از طرب آواز چنگتا برد آنشمع شب آواز چنگ
نعره زن از قافله آن خوش درایکز سر جان خیز و در آتش درآی
درگذر از این تن چون سرخ رویزر شو و ساز از تف خون سرخ روی
میل تو شد گر سوی دارالسلاممن شدم اینک روی دارالسلام
از سر جان بگذر و دلخوش نشینباش در آن منزل گل خوش نشین
ناوک دل را پر دین برنشانتا خورد این ناوک ازین بر نشان
کعبه دل گر در بتخانه ایسترو چوبت اندر در بتخانه ایست
طاعت یزدان کن و بت کم پرستبر دل طایر صفت آن هم پرست
طاعت صد قافله هر شام کنصبح حج و نافله در شام کن
از همه کش خواری و چون خارپشتکم کن ازین وادی خونخوار پشت
اهلی ازین بادیه کز خون ترستدمبدم آشفته و مجنون ترست
شد ز خود آواره و ثابت نشستتا بر سیاره و ثابت نشست
تا که در این کعبه جان گام زدمدتی از سعی در آن کام زد
ناوک صد جعبه برین بوته ریختاز همه زر بر دو درین بوته ریخت
سکه او بین کم از آن خورده گیرخورده رشکی هم از آن خورده گیر
آهوی او گر شده عیبش مبیننافه او بنگر و عیبش مبین
خوش کن ازین گلشن و مأوا گذارگل بر و خارش بر ما واگذار
سوختم از محنت و پر ساختمتا که من این مخزن در ساختم
بسته برین سوخته ره بحرهاگه سد ره قافیه گه بحرها
معرکه بر مدر که تنگ آمدهرستم ازین معرکه تنگ آمده
نوح شد این همت و کشتی گرفتتر نشد از زحمت و کشتی گرفت
تا که خم آمد قد هم کشتیمرسته شد از ورطه غم کشتیم
کس چو من این رشته زیبا نتافتپرتو فکر کسی اینجا نتافت
سودن این لعل و در آسان کجاستاین حق دریاست در آس آن کجاست
فکرت من صاحب صد رمز شعردر همه جا صاحب صدرم ز شعر
زهره گر این چنگ من آرد بچنگتارک جان سخن آرد به چنگ
گو سر مضراب در ابریشم آروز نم خون هر مژه ابری شمار
باتک من شیر نر از همرهیناید ازو تک مگر از هم رهی
فارس میدان طلب این فارسیستوز دم شاه عرب این فارسیست
بنده محمودم و سر در قدمحلقه شد از خدمت این در قدم
لطف وی از دجله خون برکنارکشتیم آورد در اندر کنار
هست درین سر هوس شاهیمنیست سر و مال بجز شاهیم
بر لب بحر از همه سو فارغمرسته ام از ناوک و سوفا رغم
شرطه شد از همت محمود بادآخر کار همه محمود باد