شمارهٔ ۹۹۸
من لاف تقوی تا بکی در خرمن طاعت زنمکو برق آتش سوز من کاتش زند در خرمنم
آواره چون مجنون شدم نگرفت کرد امن مرابرخار صحرا گه گهی ماری بگیرد دامنم
دستم مگیرایهمنفس کز گلخنم آری برونبگذار کز دیوانگی گلشن نماید گلخنم
دست محبت میزند بر دامنم میخی دگرهر گه که خواهم از زمین دامان خود را برزنم
منت ای باغبان گرره بگلشن دادیمکز تاله و فریاد خود من بلبل این گلشنم
شیرین لبا چون اهلیم در تلخی غم بی لبتمن خسرو عهدم ولی فرهاد وادی مسکنم