شمارهٔ ۹۸۷
دی در رهش چو دیدم بس شرمناک گشتماو سرخ شد ز غیرت من خود هلاک گشتم
از عشق من گر آن مه افسانه شد چو یوسفاو جامه چاک آمد من سینه چاک گشتم
پیرانه سر نکردم شرم از سفید موییوز بهر نوجوانی در خون و خاک گشتم
از بیم سر بکویش آسان نبود گشتنچون ترک سر گرفتم بی ترس و باک گشتم
گر بود پیش ازینم آلیشی ز هستیعشقم بسوخت اهلی چندانکه پاک گشتم