شمارهٔ ۹۸۴
ز بسکه رخنه ز تیر تو در درون دارمدلی چو خانه زنبور پر ز خون دارم
چو لاله ظاهر و باطن در آتش است مراکه داغ هم ز درون و هم از برون دارم
مرا حلال چو فرهاد لعل شیرین استکه دست در کمر کوه بیستون دارم
ز عقل نیست بزنجیر زلف یار طمعمرا چکار بزلفت مگر جنون دارم
به سر همیشه دوانم چو چرخ از مهرتکجا قرار و تحمل کجا سکون دارم
مگو که از نفس گرم اهلی ام در تابتو خود بگوی که آنش نهفته چون دارم