شمارهٔ ۹۸۱
تو شوخ نوجوانی من پیر ناتوانمبا من تو سر گرانی من بر دلت گرانم
تو چشمه حیاتی، دور از تو من چو ماهیدر خاک و خون طپانم چون بیتو زنده مانم
از دیدن تو جانم هر چند تازه گردداز من تو گر ملولی هرگز مباد جانم
تو پادشاه خوبان من کمترین سگ توگر پیش خود نخوانی باری ز در مرانم
تو مست عیش چونگل من خوار و زار بیتوچون لاله در بیابان با چشم خونفشانم
شبها بپاس کویت من چون سگ و تو غافلشاید که یادم آری روزیکه من نمانم
صد پاره شد دل از غم گوشی بمن کن ایگلتا حال زار اهلی یکبار بر تو خوانم