شمارهٔ ۹۷۷
چه شود گرت زمانی من دلفکار بینمدل بیقرار یکدم زتو برقرار بینم
نه مروت است و غیرت که تو سر و ناز پروربکنار غیر باشی منت از کنار بینم
هوسی جز این ندارم که بچشم زنده بر سرسرخویش خاکپایت من خاکسار بینم
من زار چون ننالم که درین چمن چو بلبلز گلی که نیست خارش همه زخم خار بینم
تو غزال مشکبویی من خسته دل ببویتسگ آن خجسته بختم که ترا شکار بینم
من پیر شرم بادم ز سفید مویی خودکه جدا ز نوجوانان چمن و بهار بینم
نه تویی ز عشق اهلی بفغان چو بلبل و بسکه خراب حسن او گل چو تو صد هزار بینم