شمارهٔ ۹۷۱
چون سایه گذر زان مه رخساره نداریمو ز سوختگی طاقت نظاره نداریم
چون ما دل صد پاره ز مهر تو که دارد؟اینست که طالع ز تو یکباره نداریم
عیش دو جهان سهل بود بر دل ما لیکبا حسرت شیرین دهنان چاره نداریم
حال دل گمگشته ما شهره شهرستما خود خبری از دل آواره نداریم
هرچند که سرگشته ز هجریم چو اهلیخوشباش که رشک مه و سیاره نداریم