شمارهٔ ۷۹۰
گر من از درد تو مردم هرگزت دردی مبادجان من گر خاک شد بر خاطرت گردی مباد
میرم از درد و نپرسی وه چه بی دردیست اینکس چو من هرگز اسیر چون تو بی دردی مباد
یارب ای سرو سهی عاشق شوی اما دلتمبتلای عشق چون خود ناز پروردی مباد
هر دل افکاری که شد مست از بهار عشق توچون خزان بی اشک سرخ و چهره زردی مباد
عیش پیران گر همه خضرند بی خوبان چه سودبزم خوبان نیز بی پیر جهانگردی مباد
عمر جاویدان اهلی صحبت صاحبدل استآفتاب عمر هم بی سایه مردی مباد