شمارهٔ ۷۸۱
جان آفرین که جان همه عالم آفریدجان مرا ز محنت و درد و غم آفرید
یکذره و هزار غمم کافتاب صبحدر ذره یی چو من غم صد عالم آفرید
بر طاق نه فلک مه نو آنکه نقش بستماهی چو طاق ابروی شوخت کم آفرید
دست قضا گهی که وجود تو می سرشتزآب حیات و شیره جان درهم آفرید
زخم تو دید در دل چاکم طبیب عشقآن زخم را ز لعل لبت مرهم آفرید
اهلی به دور دوست که دلها پر از غم استباور مکن که چرخ دلی خرم آفرید