شمارهٔ ۶۰۴

قافیه: ویتودارد۷ بیت

چو نافه تا جگرم غرق خون نخواهد شدخیال خال تو از دل برون نخواهد شد

جفا بر اهل محبت ز گردش فلک استفلک بطالع ما واژگون نخواهد شد

بروزگار شدم بت پرست و توبه ز عشقبروزگار شود هم کنون نخواهد شد

مباد کز سر کویت روم و گر برومبغیر بخت بدم رهنمون نخواهد شد

چو لاله ظاهر حالم بجرعه یی خوش کناگر چه مرهم زخم درون نخواهد شد

اگر چه باد فنا بیستون ز جای بردغبار کوهکن از بیستون نخواهد شد

به زخم هجر نهادیم همچو اهلی دلطمع ز وصل بریدیم چون نخواهد شد