شمارهٔ ۵۵۵
هر که آگه ز دل سوخته من باشدبخدا رحم کند گر همه دشمن باشد
آفتابا، نفسی خانه من روشن کنچند گوشم به در و چشم به روزن باشد
برق رخسار بتان گر همه عالم سوزدچه غم آنرا که چو من سوخته خرمن باشد
گر بود ساقی گلچهره چه حاجت بچمنگل بدست ر که عالم همه گلشن باشد
عالم از سرو قدان گر همه گلشن گرددمرغ عاشق نظرش بر گل و سوسن باشد
تا چو گردم نکند از در او دور رقیبمهل ای گریه که گردیش بدامن باشد
بزم ما تیره کند اهلی شوریده به آهجای دیوانه همان به که بگلخن باشد