شمارهٔ ۵۴۶
گر مست تو آهی ز سر درد برآرداز خاک تن مدعیان گرد برآرد
گر بر دمد از خاک من خسته گیاهیبی باد خزانی ورق زرد برآرد
صد خانه بفریاد شب از من که درین کویتا چند فغان این سگ شبگرد برآرد
خامست دل صومعه پرورد و خوش آن دلکش پیر مغان میکده پرورد برآرد
مرد از غم یوسف چو زلیخا نزند آهافغان ز محبت دل نامرد برآرد
مشکل که نسوزد دل آزاده اهلیکاین آه تو دود از دل بیدرد برآرد