شمارهٔ ۴۳۷
تا دل سر زلف یار گم کردسر رشته اختیار گم کرد
دل در غم یار پر شود گمبیچاره دلی که یار گم کرد
عقل از می عشق مست گردیدسرمایه اعتبار گم کرد
ای مرغ ز زیرکی مزن لافکان گل چو تو صد هزار گم کرد
در خاک مگر قرار یابدهرکو دل بیقرار گم کرد
سرمایه روزگار اهلیزان فتنه روزگار گم کرد