شمارهٔ ۳۲۵
گر کشد خصم بزور از کف من دامن دوستچکند با کشش دل که میانمن و اوست
غایت مهر و وفا داری من می بیندناز او با من از آن است نه از تندی خوست
با که گویم غم بدخویی آن مایه لطفکه ببخت من شوریده چنین عربده جوست
ایکه سر تا قدمت جمله نکو می بینماینکه باما بسر جور و جفایی نه نکوست
صوت بلبل نبود غیر دعا گویی گلگوش کن ناله اهلی و مگو بیهده گوست