شمارهٔ ۳۱۹

قافیه: اکنیست۷ بیت

لعل جانبخشش که آرام دل شیدا ازوستراحت جان است ما را بلکه جان ما ازوست

از گلستان جهان هرگز مبادا کم چو سروآن گل جنت که حسن گلشن دنیا ازوست

من ز رنگ آمیزی مشاطه او سوختمکاین دورنگی بامنش آن نوگل زیبا ازوست

چشم مست او که بینی گوشه گیر از هر طرفدر جهان هرجا که گردد فتنه یی پیدا ازوست

زاهد از غوغای ما مشکن سبومی را چه جرمگر توانی منع او کن کاین همه غوغا ازوست

لیلی و شیرین خریداران آن یوسف رخ انددر سر مجنون و شان هم مایه سودا ازوست

وصف آن گل گوی اهلی کز نسیم روح بخشعندلیب گلشن روحانیان گویا ازوست