شمارهٔ ۱۳۹۰

۷ بیت

چو به تیغ کین ز خشمم بسر رکاب آییبخدا که پیش چشمم به از آفتاب آیی

همه دم چو برق تازی بسرم چه گرمیست اینکه بقتل بیگناهی بچنین شتاب آیی

ز سرشک از آن کنارم همه دم پر آب باشدکه تو نوغزال گاهی بکنار آب آیی

تو که گنج حسن و نازی چه شود اگر زمانیبزکوه حسن و خوبی سوی این خراب آیی

من مفلس گدا را بخیال هم نگنجدکه درآیی از درمن مگرم بخواب آیی

طمع ایحریف کم کن ببتان که مست نازندمگر آنکه سوی ایشان بدلی کباب آیی

سر کوی دوست اهلی ز شماره شهیداننه قیامتست آنجا که تو در حساب آیی