شمارهٔ ۱۳۵۴
تو مرا اگر نبخشی من و کنج نامرادینفسی غم تو بهتر که هزار ساله شادی
همه عاشقند یارب چه بلاست این که ماراهمه حسرتست و حرمان همه رنج و نامرادی
بتو حال خود چه گویم که بحال کسی نیفتیغم کس کجا شناسی تو که دل بکس ندادی
بشناس قدر خود را به پری مشو مقابلچه پری که گر بدانی ز فرشته هم زیادی
چو تو ایسواد دیده نشدی غبار راهشبرو از نظر چو اشکم که ز چشم من فتادی
ببلا بساز اهلی که بکوی نازنینانچو لب از وفا گشودی در صد بلا گشودی