شمارهٔ ۱۳۴۶
غیرتم در دیده ها چون باد اگر ره داشتیذره یی خاکرهش در چشم من نگذاشتی
گرنه بر بالای هم نه طاق بستی این سرایگرد باد آه من سقفش ز جا برداشتی
گل شکفت از خاکره هرجا سگ او پا نهادکاشکی چشم مرا هم خاک راه انگاشتی
گر بخاک پای او بودی فلک را دسترسچشمه خورشید را صد ره بخاک انباشتی
من ز بختم گل شکفتن چشم او در راه منگر توانستی بجای سبزه پیکان داشتی
با چنین رویی که پنهان شد ز شرم او ملککی شدی خورشید پیدا گر حیایی داشتی
پیش اهلی با چنین رسوایی و شرمندگیهرکه مجنون را بدیدی عاقلی پنداشتی