شمارهٔ ۱۳۳۸
دگرم ز چشم گریان بهزار دلستانیچو فرشته میخرامی که چو ماه آسمانی
ز قبای نیلگونت بگمان فتاده خلقیکه مگر به نیل چشمم گذری کنی نهانی
همه روز مهر خوبان ز حسود می نهفتمتو ولیکن آفتابی ز کسی نهان نمانی
نه تو بودی ای پریرخ که زدی بتیغ خلقیز هلاک من چه ترسی بکشم چنانکه دانی
ز فسون چشم مستت که فسانه گشت اهلیبجهان فتاده فتنه تو چه فتنه جهانی