شمارهٔ ۱۳۲
آن شاخ گل که رونق سرو و سمن ازوستصد دل چو لاله غرقه به خون در کفن ازوست
شیرین دهان من چو لب یار می گزدرشک هزار طوطی شکر شکن ازوست
گفتا که خون من به قیامت از او مخواهتا روز حشر در دل من این سخن ازوست
آسوده ام چو اهلی از آن یار دلنوازکاسایش دل صد همچو من ازوست