شمارهٔ ۱۲۷۷
بیا و درد هجران را دوا دهز شربتخانه وصلم شفا ده
غم عاشق کشت داد جفا دادتو بر عکس ایپری داد وفا ده
تراکان ملاحت آفریدنداز آن کان نمک بخشی بما ده
همه حسن و جوانی حق ترا دادزکوه آن بدین پیر گدا ده
دلا، از گل هوا داری بیاموزتن و جان جمله بر باد هوا ده
صفای کعبه را با کعبه بگذاربیا و خانه دل را صفا ده
بتلخی کوهکن میمرد و میگفتالهی جان شیرین را بقا ده
بخوبان همعنان اهلی چه گردیعنان در دست تسلیم و رضا ده