شمارهٔ ۱۱۶۶
میمیرم و خار غمت از جان نمیآید برونخاری که ره در جان کند آسان نمیآید برون
وهوه چه نازک میدمد گر در رخت خط سیهبر گرد گل زین خوبتر ریحان نمیآید برون
من کشته آن کز تنم تیر تو ره در دل کندیاران به غم کز سینهام پیکان نمیآید برون
عیبم مکن کز سوز دل روشن ز چاک سینهامآتش چو سر زد شعلهاش پنهان نمیآید برون
جان سوخت اهلی را ز غم دلسوز از آن شد نالهاشدر دل نگیرد هر نفس کز جان نمیآید برون