شمارهٔ ۱۱۴
من سری دارم که بر خاک ره از جولان اوستهرکه بردارد زخاک ره سر من زان اوست
او که خواهد در خم چوگان سرماهمچو گویگوییا کاینک سرما و سر میدان اوست
گر بخون غلطان نشد زان زلف چون چوگان دلماین گنه از گو نبود از جانب چوگان اوست
پیش آهوی حرم صاحبدلان قربان شوندمن سگ یارم که آهوی حرم قربان اوست
در هوا هر ذره خاکی مردم چشمی بودبسکه چشم عاشقان خاک ره از جولان اوست
دامن اهلی که چاک از عشق شد چون دوزیشتا بدامان قیامت چاک در دامان اوست