شمارهٔ ۱۰۹۶
من از صفای درون گر ز خود برون آیمچو آب دیده توان کز درت درون آیم
اگرچه باد اجل برکند نهال تنماسیر خویشتنم جانب تو چون آیم
تو همچو باد روی من چو خاک مضطربممگر دمی بنشینی که باسکون آیم
چو آب دیده سبکروحتر از آنم منکه گر بسنجیم از خاک ره فزون آیم
هزار همچو تو اهلی کم است در ره عشقمنت بدرگه آن دوست رهنمون آیم