شمارهٔ ۱۰۸۸
غم چون تو آفتابی ز جهان پسند دارممن اگر چو ذره پستم نظری بلند دارم
دل ریش من متاعی نبود ولی مکن ردکه من از متاع عالم دل دردمند دارم
بفراق خو گرفتم ز هلاک خود چه باکمچو بمگر دل نهادم چه غم از گزند دارم
شکرم مده چو طوطی سخنی بگو از آن لبکه من از لب تو مستم چه مذاق قند دارم
چو گلم خجل ندانم که کدام زهر نوشتمچکنم که صد جراحت من مستمند دارم
ز کمند زلف هر سو چه نهی براه داممتو تعب مکش که منهم سر این کمند دارم
نه دل است اینکه دارم بتن ضعیف اهلیکه بتار عنکبوتی مگسی ببند دارم