شمارهٔ ۱۰۸۶
تشنه درد توام وز پی درمان نرومگر بمیرم بسر چشمه حیوان نروم
چه بهار و چه خزان بیخبرم از گل و خارزانکه بی روی تو هرگز بگلستان نروم
بسکه از غیر تو ای گل چو صبا خار خورمهیچگه سوی تو نایم که پریشان نروم
گر در آتش طلبد عشق توام شمع صفتکشتنی باشم اگر خرم و خندان نروم
بلبل مستم اگر بر سر خارم چه عجبخار در چشمم اگر بر سر پیکان نروم
بامید لب شیرین تو فرهاد صفتمیکنم جانی و باشد که بحرمان نروم
غرقه در خون دلم پیش سگانش اهلیباشد آلوده ازین منزل پاکان نروم