شمارهٔ ۱۰۸۴
شور ستمت چند کند دور ز خویشمشوری مکن ای کان نمک بادل ریشم
خونریزی مژگان تو ای مرهم دل چندتا چند زنی بر دل ریش اینهمه ریشم
گر سرکشم از داغ تو ایشمع جفا کیشپروانه صفت سوختنی در همه کیشم
در پیش تو واپس ترم از جمله ولیکنآندم که کشی تیغ بقتل از همه پیشم
از ذره کمم لیک گر از مهر نسیمیدر عشق تو خورشید صفت از همه بیشم
تنها نه که بیگانه ام از خلق چو اهلیبیگانه صفت بهر تو بیگانه خویشم