شمارهٔ ۱۰۴۱
جان نذر کرده ام که بپایت فدا کنمپیش آی تا بنذر خود آخر وفا کنم
شرمنده ز آسمان و زمینم که بهر توتا کی بسجده افتم و تا کی دعا کنم
با من نکرد هجر تو کاری که دامنتاز دست تا بروز قیامت رها کنم
آن دل که بسته ام بتو ای یوسف عزیزهرگز مباد کز تو بخواری جدا کنم
گر زخم دلگشای تو باشد بجای دلگو دل مباش این گره غم چه وا کنم
من کز نسیم زلف تو دیوانه میشومزلفت اگر بچنگ من افتد چها کنم
شکر خدا که چرخ من پیر را نکشتچندانکه بهر چون تو جوان جان فدا کنم
اهلی، مراد من چو هلاکست غم مخورکاخر مراد خویشتن از وی روا کنم