شمارهٔ ۱۰۴۰
هست کحل بصر از خاک ره او هوسملیک ترسم که شوم خاک و بگردش نرسم
با تو چون در سخن آیم؟ که ترا چون بینمآتش شوق تو در سینه بسوزد نفسم
شمع من چون تو بخلوتگه عشرت باشیبادرا ره نبود سوی تو من خود چه کسم
سوی آن گل ببر ای باد صبا جان مرابه زمین بوس که من مرغ اسیر قفسم
تو اگر یاری اگر دشمن جان اهلی رااو بجای تو کسش نیست بجان تو قسم