شمارهٔ ۱۰۳۹
ز بسکه خار ملامت کشیده دامانممیان خار ملامت چو چشم حیرانم
چو خاک پات نیم آب زندگی چکنمبه خاکپای تو کز زندگی پشیمانم
مپرس حال پریشان ببین که زلف تراصبا چگونه پریشان کند پریشانم
کجاست خضر سعادت که من ز بخت سیاهاسیر ظلمتم و چاره یی نمیدانم
ز روی او نکنی شرم از خدا اهلیکه بت پرستی و گویی که من مسلمانم