شمارهٔ ۱۰۲۹

قافیه: اداریم۵ بیت

سرو من، چون سخن از لعل چو قندت گویمبوسه یی خواهم و ترسم که بلندت گویم

آتش دل مگر از سینه خود آید بزبانورنه من حال دل سوخته چندت گویم

میرسی خرم و خندان مگذر بهر خداتا دعایی ز پی دفع گزندت گویم

بشنو از من سخنی ای دل غافل بخود آگرچه زان کار گذشتست که پندت گویم

شد پسند دل اهلی ز تو دشواری غمزان قبول دل دشوار پسندت گویم