شمارهٔ ۱۰۲۶
چو ماه نوجمال عالم افروزش که می بینمز روز دیگر افزون است هر روزش که میبینم
نهال نورس قدش گذشت از قامت طوبیاز اینهم بگذرد زین بخت فیروزش که میبینم
نه تنها درد نادیدن ز منع دشمنم سوزدز نادیدن بتر جور بد آموزش که میبینم
دل ریش پریشانم یکی کز لطف جمع آردکه خواهد بود غیر تیر دلدوزش که میبینم
تن بیمار اهلی کز تب هجران همی سوزدعجب گر جان برد چونشمع ازین سوزش که میبینم