شمارهٔ ۱۰۱۴
منم آنکه مست و بیخود ز غم تو لاله رویمهمه عشق و درد و داغم همه شوق و آرزویم
تو بهار عاشقانی بخدا اگر نباشینه بهار باغ بینم نه گل و سمن ببویم
مگرت بخواب بینم چو حیات خضر اگر نهخبر تو از که پرسم اثر تو از که جویم؟
ز محبت تو با من همه خلق چون رقیبندبکه راز خود گشایم غم خویش با که گویم؟
دل عاشقان بمویی ز امید بسته داریبوفا که مگسل از من که ضعیفتر ز مویم
همه جان اگر شوم من نگهت هنوز نتوانمگر آنکه چشم و جان هم ز غبار تن بشویم
تو که پادشاه حسنی بگدا کجا نشینیبزکوه حسن گای نظری فکن بسویم
زمن آن غزال مشکین نرمد ز طعن مردممن ازین کرشمه اهلی سگ آن فرشته خویم