شمارهٔ ۱۰۰۴
دل با تو بگفتار و زبان با دگرانمدر دیده تو منظور و بمردم نگرانم
دور از توتنم خسته و دل ریش و جگر چاکمردن به ازین عمر که من میگذرانم
از هجر تو چون رعد که با ابر بهاریستفریاد زنان گریه کنان جامه درانم
از شوق سفال سگ کوی تو همه عمردر کوی وفا خاک ره کوزه گرانم
بر گیسوی حورم تنوان بست بز نجیرزینگونه که من بسته زلف پسرانم
ای پیک صبا سینه چو چاکست در آخوشبا دل خبری گو که من از ببخبرانم
اهلی نظرم بر قد آن سرو بلندستهر چند فقیرم نه ز کوته نظرانم