شمارهٔ ۱۰۰۳
خوش آنکه پیش تو دور از دیار خود گریمبهانه غربت و بر حال زار خود گریم
گهی که خاک شوم خیزم از مزار چو گردبچشم خلق روم بر مزار خود گریم
چو شمع گریه بپروانه کی کنم گر سوختکه گر توان بغم روزگار خود گریم
ز آب دیده خورد کشته امیدم آبکجاست اشک که بر کشتکار خود گریم
بس است زخم درون چشم خون فشان اهلیدمی که بر دل و جان فکار خود گریم