شمارهٔ ۲۸ - در مرثیه عزیزی گوید

قافیه: ارفت۸ بیت

آن گوهر پاکیزه که از دیده ما رفتدر خاک فرو رفت مگر ورنه کجا رفت

آه از ستم دهر که آن گلبن از ین باغناچیده گل عیش بصد خار بلا رفت

سروری بنگارید بسنگ سرخاکشکاین سر و قدی بود بر باد فنارفت

چون همت او عالم فانی نپسندیدپا بر سر عالم زد و در ملک بقارفت

امید وفا قطع شد از عالم فانیآنروز که در زیر گل این گنج وفا رفت

در بزم جهان دامن آن شمع نیالودزان در حرم کعبه ارباب صفا رفت

پای همه اهلی چو درین راه بلغزدثابت قدم او بود که در راه خدا رفت

یارب بکمال کرم خویش بیامرزاو را که درین بتسلیم و رضا رفت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره ی فقدان و دلتنگی شاعر به خاطر از دست دادن یک شخص خاص است. شاعر به زیبایی و پاکی آن فرد اشاره می‌کند و غم از دست دادن او را ابراز می‌کند. او می‌گوید که این فرد مانند گلی در باغ زندگی بوده که ناخواسته از بین رفته و در خاک مدفون شده است. شاعر به ظلم زمانه و درد و رنجی که برای او به وجود آمده اشاره می‌کند و بر روی خاک آن شخص سنگی می‌نهد تا یاد او باقی بماند. به طور کلی، این شعر احساسات عمیق غم و فقدان، بزرگداشت شخصیت از دست رفته و دعا برای آمرزش او را در بر دارد.