شمارهٔ ۲۹ - در تاسف بر مرگ میرزا محمود گوید

قافیه: ادنیست۹ بیت

آه ازین گردون دون کزوی کسی دلشاد نیستداد کز بیدادِ او ، هرگز دلی آزاد نیست

سر و نازی گر بر آردهم خود از بیخش کندهیچ کار چرخ بی بنیاد بر بنیاد نیست

بسکه از مرگ جوانان خانه ویران میکنددر کهن دیر جهان یک خانه آباد نیست

گرچه از دیاد کسی هرگز نشد بیداد اواین چنین ظلمی که کرد ایّام ، کَس را یاد نیست

سروقد میرزا محمود ازین گلشن بکندچاره مرغ دل بیچاره جز فریاد نیست

جان شیرین را بتلخی داد آن نخل کرمتلخی جان داد شیرین کم از فرهاد نیست

گرچه فرهاد از غم شیرین بسی حسرت کشیدعاقبت ناکام رفت اینظلم را کس یاد نیست

اهل دل آمرزش او از خدا خواهند و بسقدسیانرا روز و شب جز این دعا اوراد نیست

اهلی از دام اجل هرگز نشد ازاد کسمرغ روح کس خلاص از دام این صیاد نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به ناامیدی و مصائب حاکم بر زندگی انسان‌ها اشاره دارد. شاعر از چرخ گردون و سرنوشت سخن می‌گوید که هیچ‌کس از آن راضی نیست و زندگی به گونه‌ایست که هرگز دل‌ها آزاد نمی‌شوند. او به مرگ جوانان و خرابی‌هایی که به بار می‌آورد اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که در دنیا هیچ کس از ظلم و ستم ایام در امان نیست. عشق و حسرت فرهاد و شیرین به‌ عنوان نمادی از غم و اندوه قدیمی در زندگی مطرح می‌شود. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که روح انسان هیچ‌گاه از دنیای پر از ظلم و مصیبت آزاد نمی‌شود و تنها طلب آمرزش از خداوند بر زبان اهل دل جاریست.