بخش ۵ - اشارت به اشتباهات مورخان ایران
گهی شاه را پهلوان خوانده استگهی عصر این را بدان رانده است
گهی کشوری را کند شاه نامگهی شخص نامیده قومی تمام
گهی نام جنگی شده پهلوانگهی گوید از دیو و از جاودان
یکی را کند شاه سالی هزارپدر را به جای پسر شهریار
دریغا که تاریخ در آن زمانچو مه بود در زیر ابری نهان
هم آثار پیدا نبودی بسیخطوط کهن را نخواندی کسی
زآتور و از بابل و لیدیازآلام و از هتن و از میدیا
ز یونان و از مصر و قوم فنیسنبود آگهی نزد دستان نویس
ازین رو سروده سخن ناشناسیکی را نموده به دیگر قیاس
زمان های شاهان همه درهم استسخن های تاریخ بس مبهم است
چو صد سال شاهی کند کیقبادکس از توس و آرش نیارد به یاد
فریبرز کو بود شاه مدینتابید ازو فره ایزدی
چو کاوس فرمان براند بسیزاکمینیان یاد نآرد کسی
چو لهراسب شاهی کند گاه دیربه یونان سفارت نماید زریر
چو گشتاسب باشد یکی شهریارزشاهی فرو ماند اسفندیار
سه پنجه که شاهی کند اردشیردوم اردشیر را نیاید بویر
چو رستم زید سالیان درازبه هر جنگ او خود بود رزم ساز
چو گرشسب باز او نشیند به تختشود زال زر پهلوی نیکبخت
چو سیروس خواند همی زند و استمه و سال زردشت نباشد درست
چو ضحاک شاهیست سالی هزارنیایند کلدانیان در شمار
فریدون چو شاهی کند پنج صدبه آبادیان سلطنت کی رسد
چو افراسیاب است خاقان ترکهمان شیده او راست پور بزرگ
چو ایلاگوی شد ز تورانیانبود رود کارن یکی پهلوان
چو ایراک پور فریدون بودشلمناصر و تور وارون شود
چو آثور شد سرو شاه یمنبود شهر نینویه نام چمن
چو سگسار شد نام مازندرانهمان گرگساران بود اندران
چو ملک دیاگوست دشت دغوز گرسیوز آرند دختی نکو
چو آرمینه هم گشت سرحد تورگرازان در آن جا برآرند شور
گر ایرش همان جنگ آرش بودچو سیوز که نام سیاوش بود
گروهی زره پهلوانی نبودفرود دلاور جوانی نبود
نه پیران ویسه است دستور شهکه او خود بود جاودانی سپه
آلانان به جز ملک آلام نیستکه گوید به شهنامه نام دژیست
گروهی ز تاتار باشد پشنگکه بودند به امیدیان پیش جنگ
گهارگهانی است هون سیاهکه بودی قراخان زتوران سپاه
بلاشان به جز قوم شریک نیستچو بیژن که افسانه ی بی زنی ست
پشن خود بود جنگ نورانیاسکه اندر پلانه بد آن را اساس
از این گونه باشد غلط ها بسیکه آگه نبودی از این ها کسی
مگر اندرین عصر فرخنده بنکه پیدا شد آن رازهای کهن
دریغ است که امروز ایرانیانندانند تاریخ پیشینیان