شمارهٔ ۱۷۱ - مطایبه
ای ملکزاده راندم ابیاتیامتثالا لا مرک العالی
انت رکنی و منتهی املیبک علقت حبل آمالی
فاش گویم که در ولایت فضلما همه بندهایم و تو والی
تالی شعر من تویی که ترانیست یک تن در این جهان تالی
گرچه از بهر ماست دیوانمشد گرو در دکان بقالی
تو مده رایگان ز دست آن راکه بود قدر و قیمتش عالی
صاحبا دانی آنکه سیم و زر استاصل شادی و بیخ خوشحالی
خاصه آن زر که در بساط قمارشد نصیبت به پاچه و رمالی
گر از آن قسمتم دهی و چو سرودر گلستان مکرمت بالی
دامنم پر کنی از آنچه کنیکیسهٔ ابلهان از آن خالی
آن زمان هر دو مشتهر گردیمتو به رندی و من به رمالی