شمارهٔ ۸۷
گر صد هزار بار گدازی در آتشمپاکیزه تر شوم که زر ناب بیغشم
از باده امید تو مخمور و جرعه نوشوز ساغر نوید تو سرمست و سرخوشم
گلگون ز اشک و زرد ز غم نیلی از فراقبنگر یکی بصفحه چهر منقشم
گهچون دو چشم مست توبیمار و ناتوانگاهی چو طره تو پریش و مشوشم
قدم چو ابروی تو کمان شد ولی نماندجز تیر آه و ناله خدنگی بترکشم
جانا تو شاد و خوشدل و بیغم نشین که منبا انده تو شاد و بیاد تو دلخوشم
رویم چو خامه تار و زبانم بریده بادگر همچو خامه از خط حکم تو سرکشم
سیر سپهر و همسری مهرم آرزوستکی پای بند مهر غزالان مهوشم
هرگز فرامشت نکنم از دعای خیریادت بخیر ای که نمودی فرامشم
این می که ناچشیده مرا مست و خیره کردیارب چها رود گر از آن جرعه ای چشم
گفتم شبی بگوش امیری حدیث خویشگفتا بهوش باش که من نیز بیهشم