شمارهٔ ۷۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن (رمل مثمن سالم)قافیه: رگرفتم۲۴ بیت

ای که گفتی ملک درویشی نه بی لشکر گرفتمبا سپاه اشک و فوج آه این کشور گرفتم

همت مردان راه حق ازین صد ره فزون شدهر چه گوئی بیش از این همتت باور گرفتم

لیک سخت اندر شگفتم زآنکه گفتی از نکویانساعتی دلبر گرفتم ساعتی دل بر گرفتم

از کنار خوبرویان سوی بدنامی نرفتموز درخت نیکنامی تخم کشتم برگرفتم

بوسه را اقرار داری وز کنار انکار دارییا چنان اقرار انگاری چنین منکر گرفتم

چون حکیمان جهان گفتند کار، از کار خیزدایندو را من لازم و ملزوم همدیگر گرفتم

بوسه مفتاح کنار آمد کنار از وی نشایدکاین کنار از جویبار خلد من خوشتر گرفتم

گر نمی جستی کنار ایدر چرا برگرد بوسهگشته ای من عقل را شاهد بر این محضر گرفتم

عقل گوید چون زمام نفس در دست دل آمدقلب را مشرک شمردم نفس را کافر گرفتم

جز که فرمائی بعون حق زمام نفس مشرکاز کف دل با کمند همت حیدر گرفتم

قل هوالله را بشیطان هیولا بردمیدمآیت سبح المثانی زال پیغمبر گرفتم

هر کجا منصور بودم عقل را یاور شمردمهر زمان مغلوب گشتم شرع را داور گرفتم

رهبرم جوع و سهر بودند در سرآء و ضرآءایندو تن را در بیابان طلب رهبر گرفتم

بردم از ظلمات کثرت پی بآب خضر وحدتخاتم از دست سلیمان تاج از اسکندر گرفتم

گاه از سفره شهود اندر غذای روح خوردمگاه از کوزه وجود اندر می احمر گرفتم

جرعه حیوان ننوشم از کف خضر پیمبرچون ز دست ساقی کوثر می کوثر گرفتم

با ولای چارده تن ز اولیا هفتاد نوبتهفت گردون سودم و آهو ز هفت اختر گرفتم

در جوانی مادر رز را بخاک تیره کردمچون زمان پیری آمد پیش از او دختر گرفتم

دادم از کف طره سیمین بران و اندر پی آناشک چون سیماب جاری بر رخ چون زر گرفتم

سبزهای این چمن کمتر ز خضرآء الدمن شدلاله زار خاکیان را تل خاکستر گرفتم

کی ز خضرآء الدمن روشن شود چشمم که اکنونبالش از خورشید و فرش از طارم اخضر گرفتم

جلوه دیدار اندر خلوت اسرار دیدممرگ را پیش از زمان نیستی زیور گرفتم

سال و ماهم جملگی اردیبهشت و فروردین شدکی به دل اندیشه از مرداد و شهریور گرفتم

چشمت ای پروانه مات جلوه شمع هدی شدعنقریب از آتش غیرت تراپی پر گرفتم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر، گفتگویی است از کسی که به درویشی و عشق به حقیقت می‌پردازد. او بیان می‌کند که با اشک و آه، دلی را تسخیر کرده و متوجه شده که جدیت مردان راه حق، بیشتر از آن چیزی است که تصور می‌کرده است. شاعر به موضوعاتی مانند عشق، عقل، و دل اشاره می‌کند و می‌گوید که در مسیر زندگی‌اش همواره از خیر و نیکی دوری جسته و برعکس، درخت نیکنامی را برگزیده است. همچنین، فیض الهی را در کنار معصومین و بزرگانی مانند پیامبران جستجو کرده و در نهایت اشاره دارد به اهمیت توکل بر خدا و جدیت در پیگیری حقیقت. شاعر همچنین از فراز و نشیب‌های زندگی می‌گوید، از لذت‌های دنیوی و معنوی که در سفره شهود و معرفت کسب کرده است. او از تضادها و پیچیدگی‌های زندگی می‌گوید و سعی می‌کند تا تجارب خود را در کنار آموزه‌های عقل و عشق جمع‌بندی کند. نهایتاً، او به چشم‌انداز روشنی از آینده و راهی فراتر از کثرت و مادیات اشاره می‌کند.