شمارهٔ ۶۰

قافیه: یبمباز۶ بیت

زمانه کرد در این سرزمین غریبم بازفکنده دور ز محبوب و از حبیبم باز

بجای آنکه چو طوطی شکر خورم ز لبشقرین ناله و افغان چو عندلیبم باز

چراغ بزم وصال نگار خود بودمکه هجر سوخت بکام دل رقیبم باز

امید عافیتم نیست در خراسان چونمریض گشته پری مهربان طبیبم باز

امیدوار چنانم ز آستانه قدسکه آستانه اقدس شود نصیبم باز

امیر یا عجب این شد که بعد چندین سالبکوی آن صنم نازنین غریبم باز

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل بیانگر احساسات دردناک شاعر است که در غیبت محبوبش دچار گمگشتگی و ناامیدی شده است. او در دوری از محبوب خود، به جای لذت بردن از عشق و وصال، در رنج و ناله به سر می‌برد. شاعر به وضع خود در خراسان اشاره می‌کند که به خاطر دوری محبوبش، امیدی به بهبودی ندارد. او همچنان مشتاق دیدار محبوب است و نسبت به آستانه او امید دارد که دوباره به وصال برسد. در نهایت، به یادآوری سال‌های دور و نازنین محبوبش اشاره دارد و حسرت دیدار او را در دل دارد.