شمارهٔ ۲۰ - در ستایش دانش بپارسی سره

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ست۷ بیت

از آندمی که پدیدار گشت هوش نخستپی نماز کمر بست پیش یزدان چست

چو سرور است شد و چون بنفشه سر در پیشچو غنچه دوخت لب از گفتگوی و چون گل رست

سپس بگفته یزدان شد از سپهر بخاکنشست در سر دانا و مغز او را شست

ز کردگار رسیدش بگوش جان فر تابکه پیشوای جهانی و گفته گفته تست

کجا که باشی کفشیر هر شکسته کنیکجا که نیستی آنجا شکسته است درست

بگیر پورا دامان هوش و دست خردمگیر گفت مرا یاوه و گزافه و سست

خرد رهی است کز او هر که هرچه جوید یافتخرد رهیست کزان هرکه هرچه خواهد جست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف پیدایش انسان و هوش او در برابر خداوند پرداخته است. شاعر بیان می‌کند که وقتی انسان به وجود آمد، به عبادت و نماز پرداخت. او به مقام و الوهیت رسید و با فروتنی و خضوع گام برداشت. خداوند به او پیام می‌دهد که او پیشوای جهانیان است و برای موفقیت باید به خرد و هوش خود اعتماد کند. خرد به عنوان راهی معرفی شده که هر کسی با پیروی از آن می‌تواند به خواسته‌های خود دست یابد. به تصریح شاعر، آگاهی و درک واقعی از زندگی تنها از طریق خرد امکان‌پذیر است.