شمارهٔ ۹۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اله۵ بیت

صفی دین پس ازین زخمهای بی شفقتز دست چرخ هنوزم نمی رسد ناله

بجز شماتت و یأسم نداد وعده تواز آن سپس که دو ماهش گذشت از هاله

جواهری که ز مدح تو نظم می کردمسخات در دل من سرد کرد چون ژاله

چه سودم از ید بیضا چو تو نمی دانیبیان و حجت موسی ز بانگ گوساله

یکی ازین حرکتها بود که ناگاهیفرو برد به زمین نام و ننگ صد ساله

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، صفی دین به زخم‌ها و مصایب خود اشاره می‌کند و از احساس ناامیدی و بی‌عدالتی گلایه می‌کند. او می‌گوید که پس از گذشت دو ماه از یک واقعه، هنوز صدایی از درون او نمی‌آید و تنها چیزی که نصیبش شده، سرزنش و یأس است. او به یاد می‌آورد که چگونه شعرهای مدح محبوبش روزی در دلش شادی می‌آوردند، اما حالا مثل برف زمستانی سرد شده‌اند. در نهایت، او به این نکته اشاره دارد که در زمانی که او نمی‌تواند حرفی بزند، حتی معجزات بزرگ هم بی‌فایده به نظر می‌رسند و همه اندوخته‌هایش در یک لحظه به خاک می‌افتد.